Islam is gekomen om de mensen te tonen wat de juiste manier van leven is. Oftewel, om de mensen het leven te tonen dat de Schepper (swt) van het bestaan voor hen bedoeld heeft. Als zodanig omvat Islam wetten die het leven van de mens moeten ordenen, die duidelijk maken wat goed is en wat slecht. Het geheel van deze Islamitische wetten, dat is de Sjari'a van Islam. De letterlijke vertaling van het Arabische woord sjari'a is "onuitputtelijke bron van water waarmee de mensen hun dorst lessen". Precies zo is ook de Islamitische Sjari'a. Het is de onuitputtelijke bron van leiding voor de mens, de enige juiste oplossing voor iedere mogelijke kwestie.

Een deel van de wetten (ahkaam) van de Sjari'a heeft betrekking op de handelingen (‘amaal) van de mens. Een ander deel van de wetten van de Sjari'a heeft betrekking op hetgeen de mens in gelooft (‘itiqaad). De kennis van de wetten met betrekking tot het gedrag van de mens wordt in de terminologie van de Islamitische wetenschap Fiqh genoemd.

“Ik getuig dat er geen ilaa is buiten Allah en dat Mohammed zijn boodschapper is.”

Het is de levensspreuk van de moslim, zijn hele leven draait erom en hij hoort het tenminste 17 keer per dag te zeggen. Hoe belangrijk de sjahada is, is bij iedereen bekend. Het eerste wat een kind of eigenlijk iedereen die Islaam begint te leren leert is de sjahada. Het is de reden waarom iemand moslim is, wat iemand moslim maakt. Maar hoe moet deze getuigenis precies begrepen worden?

Het woord sjahada komt van de stam sja – ha – da wat betekent “hij getuigde”, en zo wordt het ook letterlijke gebruikt in de Arabische taal. Bijvoorbeeld zou gezegd kunnen worden man yashadoe dhalik oftewel “wie daarvan getuigt”. Wat betekent dat iemand iets waarneemt, daar over daarna een zeker oordeel heeft om dat vervolgens als waarheid daarover aan te nemen. Zoals de getuige (sjaahid) die nodig is om iemand voor een verboden zaak te kunnen veroordelen, hij moet absolute zekerheid hebben. Hij moet het met eigen ogen goed gezien hebben, wie het was of waren en wat er precies gebeurde.

Introductie

Wanneer men denkt aan het leven als een Moslim, zijn er zonder twijfel velen die direct zullen denken aan de vijf pilaren van Islam. Één van de eerste lessen die de Moslim leert over zijn geloof zijn deze vijf pilaren. Het zijn de pilaren die de Islam staande houden, wat dan ook betekent dat het een vereiste is dat ze uitgevoerd worden. Zij zijn de basis en wanneer zij uitgevoerd worden zal een goede stap richting succes in het Hiernamaals genomen zijn. Deze pilaren zijn de volgenden:

1. het zeggen van de Sjahada;
2. het verrichten van de salaat;
3. het vasten tijdens Ramadan;
4. het betalen van de zakaat; en
5. het verrichten van de Hadj door degene die hiertoe in staat is.

Het Islamitische Aqiedah (credo) vormt de feitelijke basis van de Islamitische identiteit, zowel wanneer het door individuen wordt gedragen of wanneer het door een staat wordt vertegenwoordigd. Moslims zijn verplicht om hun credo als welomlijnd geloof te houden, het dragend met het geen twijfel van om het even welke aard. De mensheid wordt namelijk opgedragen om zijn omgeving en aard van zijn eigen bestaan waar te nemen, om vervolgens middels verstandelijke overtuiging tot de conclusie te komen dat deze gecreëerd moeten zijn, en dat het niet uit niets is kunnen komen, zonder systeem. De mensheid wordt daarna uitgedaagd om de geldigheid van de Qur’aan te onderzoeken, wat de stap is waarmee de boodschapper Moehammad (saw) en zijn boodschap (Islam) wordt bewezen en dient te worden omarmt. De mens wordt uitgedaagd het gelijke te brengen van de Qoer’aan als hij stelt dat dit niet de waarheid is.

Zelfs in het Mekka voor de komst van Islam was ‘Abdoellah een bekende naam. De reden hiervoor was dat Qoraiesj, de dominante stam in het Mekka waar Profeet Mohammed (saw) zijn missie van uitnodigen tot Islam begon, Allah (swt) erkenden als de Schepper. Daarom ook zegt Allah (swt):

"En als gij hun vraagt: Wie schiep de hemelen en de aarde? zullen zij gewis antwoorden: Allah." (Zie de betekenissen van vertalingen van de Koran, soera Loeqman, vers 25)

Desalniettemin waren de Mekkanen toch meergodendienaren. Alhoewel zij dus geloofden in Allah (swt) als Schepper, wendden zij zich tot afgodsbeelden in aanbidding, die zij ook om hulp smeekten in tijden van tegenspoed.

Maar er waren in het Mekka voor Islam ook mensen die het verstand hadden om de Schepper te aanbidden, in plaats van de machteloze, zelfverzonnen afgodsbeelden. Zo was er Waraqa bin Nauwfal, bijvoorbeeld, maar ook Oemmayah bin Al Salt, Zaid bin Noefail en ‘Oebaidoellah bin Djahsj.

Het volgende is een vertaling van een deel van een arabisch boek.

Vele mensen denken dat hoewel de dood hetzelfde is, de doodsoorzaken talrijk zijn. Zo zou de dood wegens een schadelijke ziekte, zoals de pest, kunnen komen. Het kan ook toe te schrijven zijn aan de steek van een mes, of een revolverschot of het verbranden door brand of onthoofding of een hartaanval of anderen. Naar hun mening, zijn al deze de directe oorzaken welke tot de dood leiden, d.w.z. de dood komt vanwege deze. Daarom is de zin "De oorzaken zijn velen maar de dood is hetzelfde" gebruikelijk op hun tongen. De waarheid is dat de dood hetzelfde is en ook zijn oorzaak (sabab) is hetzelfde, wat het eind van Ajal (levenstermijn) is, en niets anders. Betreffende deze kwesties, die plaatsvinden en vanwege waarvan de dood komt, zij zijn voorvallen waarin de dood komt en zijn geen doodsoorzaken.